راهنمای آزمایشات بخش بیوشیمی گروه 1

  • Triglycerides
    • نام اختصاری: TG
    • سایر نام ها: تری گلیسرید
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم يا پلاسماي EDTA دار
    • حجم نمونه مورد نیاز:  mL0.5
     
    • شرایط نمونه گیری:
      • بیمار می بایست 14 – 12 ساعت قبل از انجام آزمايش ناشتا باشد. نوشيدن آب مجاز است.
      • از مصرف الکل 24 ساعت قبل از نمونه گیری پرهیز شود.
     
    • ملاحظات نمونه گیری:
      • بيمار بايد از سه هفته قبل رژيم غذايي ثابت داشته باشد و از سه روز قبل از نمونه گيري الكل مصرف نكرده و حداقل از 24 ساعت قبل نيز ورزش سنگين انجام نداده باشد.
     
    • موارد عدم پذیرش نمونه: همولیز شدید نمونه مورد قبول نمی باشد.
     
    • شرایط نگهداری :
      • نمونه ظرف 2 ساعت بايد جداسازي شود.
      • نمونه در 4◦C به مدت 7-5 روز و در دماي  20◦C-  درجه تا 3 ماه پایدار است.
      • فريز و آب كردن نمونه باعث كاهش آن مي شود.
     
    • کاربردهای بالینی :
      1.     ارزیابی هيپرليپيدمي و ارتباط احتمالي با آترواسكلروز
      2.     كمك به تشخيص سندرم نفروتيك و ديابت كنترل نشده تيپ 1 و 2
      3.     تعيين ريسك بيماري عروق كرونر قلب
      4.     بررسی افراد مشکوک به اختلالات متابولیسم چربی
      5.     غربالگري پانكراتيت
      6.     پايش سطح تري گليسيريد در بيماري كه امولوسيون چربي دريافت مي كند.
    • روش مرجع: روش آنزیمی لیپاز
    • سایر روشها: شیمیایی، نفلومتریک
     
    • مقادیر طبیعی:
      • مقادیر طبیعی کلسترول بر اساس دستورالعمل برنامه ملی آموزش کلسترول (NCEP) و سنجش آزمون بهداشت و تغذیه ملی (NHANES) به قرار ذیل است:
        • تری گلیسرید برای افراد 18 سال و بالاتر
          • طبیعی: <150 mg/dl
          • حدواسط بالا :150-199 mg/dl
          • بالا : 200-499 mg/dl
          • خیلی بالا :  ≥500 mg/dl
        • تری گلیسرید برای افراد بین 2 تا 17 سال
          • طبیعی: <90 mg/dl
          • حدواسط بالا : 90-129 mg/dl
          • بالا :  ≥130 mg/dl
     
    • تفسیر:
      •  درحضور سایر ریسک فاکتورهای بیماری کرونر قلب مقادیر حدواسط بالا  (150-199 mg/dl) و بالا (>200 mg/dl) حائز اهمیت است. مقادیر کلسترول بالاتر از  mg/dl 1000 میتواند منجر به درد شکم و حتی تهدید کننده حیات به علت پانکراتیت القاء شده با شیلومیکرون گردد.
      • افزایش سطح :
      • بيماري فون ژيركه، هايپرتري گليسيريدمي فاميلي ، كمبود آپوپروتئين CII ، هيپرلپيدمي ها، هيپوتيروئيدي ، رژيم پركربوهيدرات، بيماري ديابت كه به خوبي كنترل نشده باشد، سندرم نفروتيك، نارسايي مزمن كليه، انسداد مجاری صفراوي، پانكراتيت
     
    • کاهش سطح : سندرم سوء جذب ، آبتاليپوپروتئينمي ، سوء تغذيه ، هيپر تيروئيدي
    • عوامل مداخله گر:
      • افزایش دهنده ها : مصرف غذاهاي چرب، مصرف الكل، بارداري، كلستيرامين، استروژن ها، ضد بارداري هاي خوراكي، فورولايد، ميكونازول
      • کاهش دهنده ها : اسيد اسكوربيك ، آسپاراژيناز، كلوفيبرات، كولستيپول
     
    • توضیحات :
      • از اگزالات ، فلورايد يا سيترات نبايد به عنوان ضد انعقاد استفاده كرد.
      • سطح تری گلیسرید در پلاسما مختصری نسبت به سرم پایین تر است.
  •  Sodium
    • مخفف انگلیسی تست: Na
    • نام فارسی تست: سدیم
    • نوع نمونه:  BF, U(R&24h) ,سرم
     
    • علت درخواست تست:
      • بدلیل اینکه ذخایر این یون بطور عمده خارج سلولی است؛ با انجام این تست می توان ذخایر کلی سدیم بدن را تعیین کرد.
      • مونیتور کردن تاثیر درمان های دارویی به خصوص دیورتیک ها بر مقادیر سدیم سرم
     
    • توضیح راجع به تست:
      • در بین الکترولیت هایی که در خون اندازه گیری می شوند؛ سدیم بیشترین غلظت را دارد. سدیم اصلی ترین کاتیون مایع خارج سلولی (ECF) است. سدیم نقش مهمی در تعادل اسید - باز ایفاء می کند و به عملکرد عصبی- عضلانی نیز کمک می نماید. مقادیر سدیم در خون با مقادیر پتاسیم رابطه عکس دارند.
      • علائم هیپوناترمی (کاهش سدیم خون) در درجه اول به میزان سرعت تغییر در غلظت سدیم و نه سطح مطلق آن بستگی دارد. نشانه های هیپوناترمی زمانی آغاز می شود که سطح سدیم کمتر از   mEq/L ۱۲۵باشد. اولین نشانه های بیمار ضعف است. چنانچه سطح سدیم کمتر از  ۱۱۵mEq/L  گردد؛ گیجی و خستگی شدید ظاهر می شود که در صورت ادامه اُفت سطح آن ممکن است سبب اختلال عصبی مانند کُندی ذهن و اغماء گردد.
      • نشانه های هیپرناترمی عبارتند از: خشکی غشاهای مخاطی، تشنگی، بی قراری و اضطراب، تشدید رفلکس های بدن، مانیا و تشنج.
     
    • در چه شرایطی تست افزایش می یابد؟
      • ازوتومی
      • دهیدراسیون
      • مصرف بالای سدیم
      • تب
      • سوختگی ها
      • دیابت
      • تزریق زیاد سالین
      • هیپر آلدوسترونیسم (کاهش دفع سدیم)
      • بیماری کوشینگ (کاهش دفع سدیم)
      • تعریق شدید (دفع بیش از حد آب آزاد بدن بدون جایگزینی مجدد آب)
      • اسیدوز لاکتیک
     
    • در چه شرایطی تست کاهش می یابد؟
      • بیماری های CNS (سیستم عصبی مرکزی)
      • تولید بیش از حد هورمون ضد ادراری (ADH) (افزایش آب آزاد بدن)
      • هیپو پروتئینمی
      • بیماری آدیسون (افزایش دفع سدیم)
      • اسهال (افزایش دفع سدیم)
      • استفراغ (افزایش دفع سدیم)
      • نارسایی احتقانی قلبی (افزایش آب آزاد بدن)
      • استفاده زیاد از دیورتیک ها (افزایش دفع سدیم)
      • آسپیراسیون نازوگاستریک (افزایش دفع سدیم)
      • انسداد روده ای (افزایش دفع سدیم)
      • نارسایی مزمن کلیه (افزایش دفع سدیم)
      • آسپیراسیون مایع جنب یا صفاق (افزایش دفع سدیم)
      • مصرف ناکافی سدیم
      • مصرف زیاد آب
      • سندروم نفروتیک
      • سیستیک فیبروزیس
      • نارسایی کبدی
      • تزریق وریدی گلوکز
      • تست های تکمیلی
      • Sodium (urine); Aldosterone; ADH
     
    • تداخلات دارویی
      • استروئید های آنابولیک، آنژیوتانسین، بیکربنات، کاربنوکسولون، سیس پلاتین، کورتیکوتروپین، کورتیزون، گاماگلوبولین و مانیتول داروهایی هستند که می توانند سطح سدیم خون را افزایش دهند.
      • آمفوتریسین B، بیکربنات، کاتاراتیک ها (مصرف زیاد)، کلروپروپامید، کلرتالیدون، دیورتیک ها، اتا کرینیک اسید، فلو کستین، فرزماید، مُسهل ها (مصرف زیاد)، متی کلو تیازید، متولازون، نیکاردپین، کنیتازون، تئوفیلین (تزریق وریدی)، تیازید ها و تریامترون داروهایی هستند که می توانند سطح سدیم خون را کاهش دهند.
      • نکته مهم: بدلیل رقیق شدن نمونه و منفی کاذب شدن نتایج، نباید نمونه ها از مسیر IV گرفته شوند. در این موارد همچنین آلودگی نمونه با داروی تزریقی و احتمال افزایش کاذب نتایج نیز وجود دارد.
      • استفاده از ضد انعقاد هپارین روی مقدار سدیم سرم و پلاسما با روش ISE  تأثیر گذاشته و باعث کاهش آن می شود.
      • سرم بیماران مبتلا به هیپرلیپمی یا هیپر پروتئینمی شدید، بسته به نوع روش انتخابی روی نتایج تأثیر متفاوتی خواهد داشت.
  • Potassium (K)
    • نام اختصاری: +K
    • سایر نام ها: پتاسیم ،   Potassium Blood
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم يا پلاسماي هپارينه
    • حجم نمونه مورد نیاز:  0.5 mL
    • شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی نمی باشد.
     
    • ملاحظات نمونه گیری:
      • در صورت امكان از سوزن هاي كوچك استفاده نشود، همچنین در صورت امكان از تورنيكه استفاده نشود.
      • بيمار مشت خود را گره نكند.
      • اگر تورنيكه استفاده مي شود نمونه خون تا يك دقيقه پس از بستن تورنيكه گرفته شود.
      • در اولين فرصت ممكن سرم يا پلاسما از سلول جدا گردد.
      • سن و جنس بیمار در برگه آزمایش یادداشت گردد.
     
    • موارد عدم پذیرش نمونه:  هموليز شدید موجب رد نمونه مي گردد، تاخير در جداكردن نمونه در بيماراني كه پلاكت بالايي دارند موجب رد نمونه ميگردد
    • شرایط نگهداری:  نمونه در C◦4 به مدت یک هفته پایدار است.
     
    • کاربردهای بالینی:
      • ارزيابي علائم باليني ناشی از مقادير بالاي پتاسيم يا مقادير پایین آن
      • كنترل عملكرد كليه ، تعادل اسيد و باز و متابوليسم گلوكز
      • ارزيابي اختلالات عصبي – عضلاني و غدد درون ريز
      • تشخيص منشاء آريتمي قلبی و انفارکتوس کبدی
     
    • روش مرجع: (AAS) Atomic Absorption Spectrophotometry
    • روش ارجح:  Flame Emission Spectroscopy، Ion-Selective Electrode
    • سایر روشها: کینتیک-اسپکتروفتومتری
     
    • مقادیر طبیعی:
      • بزرگسالان : 3.5 - 5.0 mEq/L
      • کودکان3.4 - 4.7  mEq/L :
      • اطفال : 4.1 - 5.3  mEq/L
      • نوزادان : 3.9 - 5.9  mEq/L
     
    • مقادیر بحرانی:
      • بزرگسالان : کمتر از 2.5 mEq/L و بیشتر از 6.5 mEq/L
      • نوزادان : کمتر از 2.5 mEq/L و  بیشتر از 8 mEq/L
     
    • تفسیر:
      • سطوح پتاسیم کمتر از 3 mEq/L همراه با علائم مشخص عصبی- عضلانی نشان دهنده یک درجه بحرانی از تخلیه داخل سلولی پتاسیم است. سطوح پتاسیم  <2.5 mEql/L بطور بالقوه تهدید کننده حیات است. سطوح بالای پتاسیم می تواند  منجر به شرایط حاد شده و به اورژانس پزشکی  نیاز دارد به خصوص اگر پتاسیم در طی یک دوره کوتاه زمانی افزایش یابد. مقادیر 6 mEq/L< علائم بطور واضح آشکار می شود و تهدید کننده حیات است و مقادیر mEq/L 10< در بیشتر موارد کشنده است.
     
    • افزایش سطح :
      • مصرف زياد پتاسيم در رژيم غذايي، مصرف زياد پتاسيم از طريق IV، نارسايي حاد يا مزمن كليه، بيماري آديسون، هيپوآلدوسترونيسم، ديوريتيك هاي مهاركننده آلدوسترون مانند اسپيرونولاكتون و تريامترن، له شدگي بافت، هموليز، انتقال خون هموليز شده، عفونت، اسيدوز،كم آبي بدن.
     
    • کاهش سطح:
      •   كمبود مصرف پتاسیم در رژيم غذايي، کاهش تزریق  IV، سوختگي ها، اختلالات GI مانند اسهال، استفراغ، آدنوم ويلوز، ديورتيك ها، هيپر آلدوسترونيسم، سندرم كوشينگ، اسيدوز توبولار كليه (RTA)، مصرف شيرين بيان، آلكالوز، تجويز انسولين، تجويز گلوكز، آسيت تنگي شريان كليه، سیستیک فیبروزیس، تروما، جراحي، سوختگي
     
    • عوامل مداخله گر: بستن تورنیکه به مدت بیش از یک دقیقه و همولیز نمونه می تواند سبب افزایش سطح+ K  شود.
     
    • داروهای افزایش دهنده:
      • اسيد آمينو كاپروئيك، آنتي بيوتيك ها، داروهاي ضد نئوپلاستيك ، كاپتوپريل، اپي نفرين، هپارين، هيستامين، ايزونيازيد ، ليتيم، مانيتول، ديورتيكهاي ذخيره كننده پتاسيم، سوكسينیل كولين، مكمل هاي پتاسيم.
     
    • داروهای کاهش دهنده:
      • استازولاميد ، اسيد آمينو ساليسيليك، آنفوزيونهاي گلوكز، آمفوتريسین B ، انسولين ، ملين ها، كربنات ليتيم، پني سيلين G ، سديم (دوز بالا) ، فنوتيازين ها، ساليسيلاتها (آسپرین)، سديم پلي استيرن سولفونات، كاربني سيلين، سيس پلاتين، ديورتيك ها دفع کننده پتاسیم.
     
    •  توضیحات: پتاسیم باید در طول درمان بسیاری از شرایط ، به ویژه در کتواسیدوز دیابتی و هر گونه درمان داخل وریدی ارزیابی شود .
  • Magnesium (Mg)
    • نام اختصاری: Mg
    • سایر نام ها: منیزیم
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم
    • حجم نمونه مورد نیاز: mL 0.5 در لوله اسیدواش یا ویال های پلاستیکی
    • شرایط نمونه گیری:  بهتر است بیمار ناشتا باشد.
     
    • ملاحظات نمونه گیری:
      • سرم هرچه سریعتر از سلول جدا شود.
      • مصرف هرگونه داروی مؤثر برنتایج آزمایش در برگه آزمایش بیمار ثبت شود.
     
    • موارد عدم پذیرش نمونه:  همولیز شدید موجب رد نمونه می گردد.
    • شرایط نگهداری:  نمونه برای یک هفته در دمای ◦C 4  و یک سال در 20◦C-  پایدار می باشد.
    • کاربردهای بالینی: به منظور تعیین اضافه بار یا کمبود منیزیم و پیشگیری و درمان ناشی از علائم آن  انجام می شود.
    • روش مرجع: (Atomic Absorption Spectrophotometry (AAS
    • روش ارجح: AAS
    • سایر روشها: کالریمتریک (Xylidyl blue)
     
    • مقادیر طبیعی :
      • بزرگسالان : 1.3- 2.1 mEq/L یا  0.65 -1.05 mmol/L
      • نوزادان : 1.4-2.0 mEq/L
      • کودکان : 1.4-1.7 mEq/L
     
    • مقادیر بحرانی:  مقادیر کمتر  از 0.5 mEq/L  و  بیشتر از  3 mEq/L
    • تفسیر:  علائم بالینی کمبود منیزیم تا زمانیکه سطح منیزیم به کمتر از 1 mEq/L نرسد به طور واضح مشخص نمی شود. سطوح بیشتر یا مساوی 3 mEq/L  بحرانی می باشد.
    • افزایش سطح: نارسایی کلیه، بیماری آدیسون، خوردن داروهای ضد اسید یا نمک های حاوی منیزیم، هیپوتیروئیدی، دهیدراتاسیون، SLE، مولتیپل میلوما و دیابت شیرین کنترل نشده.
    • کاهش سطح: سوء تغذیه، سوء جذب، هیپوپاراتیروئیدی، الکسیم، بیماری مزمن توبولار کلیه، اسیدوز دیابتی، هیپر کلسمی، هیپرآلدوسترونیسم، شیر دهی زیاد و ترشح ناکافی ADH
     
    • عوامل مداخله گر: استفاده از لوله معمولی به جای لوله اسیدواش یا عاری از فلز موجب افزایش کاذب می گردد.
      • افزایش دهنده ها: همولیز، داروهای تیروئیدی، ضد اسیدها حاوی منیزیم، ملین ها، داروهای حاوی کلسیم، لیتیم، دیورتیکهای لوپ، برخی از آنتی بیوتیک ها
      • کاهش دهنده ها: دیورتیک ها، برخی از آنتی بیوتیک ها، انسولین
     
    • توضیحات:
    •  در بیماران پره اکلامپسی که جهت درمان سولفات منیزیم مصرف می کنند اندازه گیری سطح منیزیم در پایش بیماری کاربرد دارد.
  • Lithium
     
    • مخفف انگلیسی تست: Li
    • نام فارسی تست: لیتیم
    • روش انجام: (Ion Selective Electrode) ISE
    • آمادگی بیمار:نمونه گیری بعد از ۱۲ ساعت از آخرین دوز مصرف دارو صورت می گیرد. همچنین بهتر است از داروهایی همچون دیورتیک ها، مترونیدازول، فلوکستین و … اجتناب شود.
    • نوع نمونه: سرم
     
    • علت درخواست تست:
      • پایش بر درمان بیماران مبتلا به اختلالات دو قطبی (Bipolar) از جمله حملات مکرر شیدایی (Mania) و افسردگی (Depression)
      • ارزیابی سمیت دارو
     
    • توضیح راجع به تست:
      • لیتیم یکی از داروهایی است که برای درمان اختلال دوقطبی تجویزمی شود و “تثبیت کننده خلق و خوی” است. این دارو اثر نسبتاً آهسته دارد و ممکن است چندین هفته طول بکشدتا اثرات آن در فرد مشاهده گردد.
      • مسمومیت با لیتیم از جمله اثرات نوروتوکسیک شدید آن می تواند با سطح سرمی طبیعی لیتیم اتفاق افتد . مواردی از مسمومیت حاد ممکن است همراه با سطح سرمی بالای لیتیم بدون شواهد بالینی از اثرات نوروتوکسیک باشد.
     
    • تست های تکمیلی:
      •     Therapeutic drug monitoring
      •     Emergency and Overdose Drug Testing
      •     BUN
      •     Creatinine
      •     TSH
     
    • تداخلات دارویی:
    • دیورتیک ها به طور قابل توجهی تصفیه کلیوی لیتیم را کاهش می دهند. در حالیکه مترونیدازول باعث ابقاء و احتباس کلیوی آن می شود. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (نظیر ایبوپروفن) و فلوگزیتن باعث افزایش غلظت لیتیم خواهند شد.
     
    • اطلاعات تکمیلی:
    • همراه با مصرف لیتیم بررسی عملکرد کلیه با انجام آزمایشات  اوره و کراتینین و همچنین بررسی کم کاری تیروئید با انجام آزمایش TSH  لازم است.
      • نکته ۱: هیچ رابطه ای مابین پیک غلظت و درجه مسمومیت وجود ندارد.
      • نکته ۲: اثرات جانبی دارو شامل احساس ضعف، سرگیجه ، لرزش، بی اشتهایی، آتاکسی، توهم، کُما،کاهش وزن، گیجی و عدم تعادل می باشد.
      • نکته ۳: لیتیم در شیر نیز قابل سنجش می باشد.
  •  LDL-C
    • کاربردهای بالینی:
    • بررسی لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL-C) در بیماران مبتلا به این آزمایش بطور اختصاصی برای تعیین میزان خطر بیماریهای عروق کرونر قلب بویژه آترواسکلروز بکار می رود. همچنین در تشخیص هیپرتری گلیسریدمی، هیپرلیپیدمی/ دیس بتا لیپیدمی تایپ III، غلظت بالای لیپوپروتئین (a) و یا لیپوپروتئین با دانسیته متوسط (IDL)، دیابت شیرین و هیپرتیروتیدی کاربرد دارد.
     
    • یافته های طبیعی/ غیر طبیعی:
      • افزایش سطح :
        • لیپوپروتئینمی خانوادگی LDL، سندرم نفروتیک، بیماری فون ژیرکه، هیپرتیووئیدی ، مصرف الکل ، هپاتیت و سیروز کبدی، هپاتوم، گاماپاتی ها، هیپرکلسترولمی خانوادگی نوع II a ، سندرم کوشینک، کمبودapo CII  ، پورفیری، نارسایی مزمن کلیوی، دیابت شیرین
      • کاهش سطح :
        • هیپوبتالیپوپروتئینمی خانوادگی، سوء جذب پروتئین ، سوختگی شدید، سوء تغذیه، هیپرتیروئیدی.
        • مقادیر بسیار کم و یا غیر قابل شناسایی ممکن است نشان دهنده آبتا لیپوپروتئینمی باشد.
     
    • تفسیر:
    • افزایش  LDL-C بطور اختصاصی در بیماران قلبی عروقی از قبیل تصلب شرایین (آترواسکلروز) و بیماری کرونری قلبی (CHD) روی می دهد.
     
    • مارکر  LDL-C در شرایط ذیل افزایش و یا کاهش می یابد.
    • توضیحات:
      • مقادیر HDL  به سن و جنس بستگی دارد.
    • سایر نام ها:
      • LDL کلسترول، Cholesterol in Low-Density Lipoproteins (LDL)، LDL
    • نوع نمونه:
      • سرم یا پلاسمای EDTA دار
    • شرایط نمونه گیری:
      • 14-12 ساعت ناشتا – نوشیدن آب یا داروهای ضروری مجاز است.
  • GTT
    • سایر نام ها:  تست تحمل گلوکز،OGGT  (تحمل گلوکز خوراکی)، GCT (تحمل گلوکز بارداری)
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم، پلاسمای هپارینه یا ETDA دار، ادرار
    • حجم نمونه مورد نیاز: ml  ۰٫۵ (سرم یا پلاسما) ، ml  ۵ (ادرار رندم)
     
    • شرایط نمونه گیری:
      • در شرایط ناشتا (hour 12- 8) از بیمار نمونه گیری کرده، سپس به بیمار محلول حاوی gr 75 کربوهیدرات ( بارداری  ۱۰۰gr) را داده و در فواصل ۳۰، ۶۰، ۹۰ و ۱۲۰ دقیقه از بیمار نمونه گیری گردد. مقدار کربوهیدرات لازم برای کودکان gr/kg  ۱٫۷  وزن بدن، حداکثر تا gr 75 می باشد. در مورد زنان باردار نمونه گیری در فواصل ۱، ۲ و ۳۳ ساعت صورت می گیرد.
     
    • ملاحظات نمونه گیری:
      1. بیمار می بایست ۱۲- ۸  ساعت قبل از انجام آزمایش ناشتا باشد.
      2. بیمار می بایست تمام محلول گلوکز خوراکی را بخورد.
      3. بیمار در فاصله صرف غذا ( محلول خوراکی گلوکز) و نمونه گیری از مصرف غذا، چای، قهوه، تنباکو اجتناب گردد.
      4. بیمار در فاصله صرف غذا تا نمونه گیری باید در حالت استراحت باشد و از فعالیت شدید بپرهیزد. در صورت استعمال داروهایی که بر نتایج تست GTT تاثیر دارد آن را در برگه آزمایش یادداشت کنید.
      5.  سن بیمار حائز اهمیت بوده، در برگه آزمایش یادداشت گردد.
     
    • موارد عدم پذیرش نمونه: همولیز شدید نمونه موجب رد آن گردد.
    • شرایط نگهداری:  نمونه در ◦C ۴ به مدت ۷ روز و در ◦C ۲۰-  به مدت ۳۰ روز پایدار است.
     
    • کاربردهای بالینی:
      •  تشخیص و پایش بیماران دیابت ملیتوس و سایر اختلالات کربوهیدراتی نظیر دیابت حاملگی هیپوگلیسمی نوزادان، هیپوگلیسمی ایدیوپاتیک و کارسینوم سلول های چزایر پانکراس
     
    • روش مرجع: روش آنزیماتیک هگزوکیناز ( در سرم و پلاسما)
    • روش ارجع:  روش آنزیماتیک گلوکز اکسیداز
    • سایر روش ها: هگزوکینازمتد UV)، (O-Toluidine، فولن وو، شافرهارتمن- سوموژی، فروسیانید، بندیکت، واکنش رنگی نئوکوپرین و …
     
    • تفسیر:
    • مقدار گلوکز خون ناشتا بیش از 140 mg/dl  و مقدار نمونه دقیقه ۱۲۰ بیش از mg/dl   140و دقایق ۳۰، ۶۰ و ۹۰ بیش از mg/dl   200نشان دهنده عدم تحمل گلوکز است. اتحادیه دیابت آمریکا (ADA) توصیه نموده که زنان بارداری که قبلاً. سابقه GCT غیر طبیعی نداشته اند در هفته های ۲۴ و ۲۸ بارداری با ۵۰۰ گرم گلوکز مورد آزمایش قرار گیرند. اگر سطح گلوکز ناشتا بیشتر از 140 mg/dl باشد، توصیه می شود که پس از طی حداقل ۶ هفته و یا بیشتر از زمان زایمان مجدداً با آزمون تحمل گلوکز غیر بارداری (GGT) مورد آزمایش قرار گیرند. مشاهده گلوکز در ادرار نشان دهنده گذشتن آن از حد آستانه کلیوی و عدم تحمل گلوکز است.
     
    • افزایش سطح:
    • دیابت قندی، دیابت حاملگی، سوء تغذیه، پاسخ استرس حاد به شرایطی نظیر عفونت، سوختگی ها و جراحی، سندرم کوشینگ، فئوکروموسیتوم، گلوکاگونوما، آکرومگالی، درمان با دیورتیک ها و کورتیکواستروئیدها، نارسایی مزمن کلیوی و پانکراتیت حاد و به دنبال گاستروکتومی.
     
    • عوامل مداخله گر:
      1. استعمال دخانیات
      2. استرس
      3. ورزش شدید
      4. روزه داری یا گرسنگی شدید
      5. داروهایی نظیر آسپرین، β بلوکرها، فوروزماید، نیکوتین، ضدبارداری خوراکی (OCP)، فنوتیازین ها، داروهای عصبی و روانی، استروئیدها، دیورتیک های تیازیدی، داروهای ضد فشار خون، داروهای ضد التهابی
    • توضیحات:
      • در بیماران با عفونت های شدید و یا اختلالات آندوکرین که بیماران دیابتی نمی باشند، عدم تحمل گلوکز مشاهده می شود.
      • انجام این تست برای بیماران بستری نباید درخواست شود.
      • در صورت مشاهده قند در ادرار میزان گلوکز سرمی آن را ملاحظه کنید.
      • همراهی این آزمایش با تست Hb A1C ارزش تشخیصی آزمایش را بالا خواهد برد.
  •  GCT
    • نوع نمونه: سرم
    • حجم نمونه: 0.2
     
    • برای غربالگری بانوان مبتلا به دیابت شیرین در دوران بارداری ( حدود هفته 28-24حاملگی ) آزمایش GCT درخواست می شود . برای انجام این آزمایش دادن نمونه ادرار و بررسی آن از نظر وجود قند همراه با هر بار خونگیری نوصیه می شود .
     
    • توصیه قابل ارائه به بیماران
      • برای آماده سازی و نمونه گیری حداقل 90 دقیقه وقت لازم است .
      • ناشتا بودن برای این آزمایش ضرروی نیست ولی باید از آخرین وعده غذایی حداقل 2 ساعت گذشته باشد .
      • شربت قندی و یا پودر گلوکز که به شما داده می شود حاوی 50 گرم گلوکز است . لطفا آنرا ظرف مدت 5 دقیقه میل کنید .
      • وقتی شربت را کاملا میل کردید سات را نگاه کرده به پرسنل نمونه گیری اطلاع دهید تا حتما روی برگه شما ثبت گردد و ساعت نمونه گیری به شما اطلاع داده شود .
      • بعد از میل نمودن شربت تا زمان نمونه گیری از خوردن ، ‌سیگار کشیدن  ، ‌آشامیدن و ورزش کردن خودداری کنید
  •  Creatine Phosphokinase
    • نام اختصاری:  CK , ‍CPK
    • سایر نام ها:  کراتین کیناز، کراتین فسفو کیناز، (CK (Creatine Kinase
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری:  سرم
    • حجم نمونه مورد نیاز:mL ۰٫۵
    • شرایط نمونه گیری: نياز به محدوديت غذايي و مايعات نمي باشد.
     
    • ملاحظات نمونه گیری:
      • تزريق IM موجب افزايش سطح ‍CPK مي شود.
      • از هموليز نمونه اجتناب شود.
      • در صورت تزريق IM بيمار زمان آن در برگه آزمايش ثبت شود.
      • در صورت امكان مصرف هرگونه داروي مؤثر بر نتايج آزمايش قطع شود.
      • سن و جنس بیمار در برگه آزمایش یادداشت گردد.
     
    • موارد عدم پذیرش نمونه : هموليز شدید موجب رد نمونه مي شود.
     
    • شرایط نگهداری:
      • نمونه بايد فوراً مورد آزمايش قرار گيرد زيرا فعاليت CPK به طور واضحي پس از۲ ساعت در دماي اتاق كاهش مي يابد.
      • در دماي ◦C ۴ به مدت ۷ روز  و در دماي ◦C۲۰-  به مدت ۲۸ روز پایدار است.
     
    • کاربردهای بالینی :
      • شناسايي و تشخيص انفراکتوس میوکارد حاد (MI) و انفاركتوس هاي مجدد همراه با افزایش ایزو آنزیم CK-MB
      • ارزيابي علل احتمالي درد قفسه سينه و پيگيري شدت اسكيمي ميوكارد (ایزو آنزیم CK-MB)
      • شناسايي مراحل  ابتدايي  درماتوميوزيت و اختلالات عضلاني اسكلتي كه با منشا عصبي نيستند مانند ديستروفي عضلاني دوشن ( معمولاً  CK-MM و CPK بالا می رود) .
      • سطح کراتین کیناز بطور قابل توجهی در ناهنجاریهای سیستم عصبی مرکزی بالا می رود. تشخیص ایزو آنزیم CK-BB در تشخیص افتراقی مؤثر است.
     
    • روش ارجح: واکنش مزدوج آنزیمی
    • روش متداول:  کالریمتریک - کینتیک
     
    • مقادیر طبیعی: واحد (SI)
      • نوزادان :                                                                                                                ۶۸ – ۵۸۰ U/L
      • کودکان و نوجوانان پسر (تا ۱۷ سالگی) :                                                                    ۹۴ – ۴۹۹ U/L
      • کودکان و نوجوانان دختر (تا ۱۷ سالگی) :                                                                   ۹۱ – ۳۹۱ U/L
      • جوانان و بزرگسالان مرد (۱۸ سال و بالاتر) :                                                               ۵۲ – ۳۳۶ U/L
      • جوانان و بزرگسالان زن (۱۸ سال و بالاتر) :                                                                  ۳۸ – ۱۷۶ U/L
     
    • تفسیر:
    • به دنبال آسیب سلول های میوکارد قلب نظیر MI حاد CPK از سلول های آسیب دیده میوکارد آزاده شده و سطح آن در خون طی ۴ تا ۸ ساعت بعد از سکته بالا می رود. میزان (فعالیت) CPK طی ۱۲ تا ۲۴ ساعت به ماکزیمم می رسد و سپس طی ۳ تا ۴ روز به سطح نرمال بر می گردد. تمرین شدید و تروما ماهیچه (ورزش، تصادفات، تزریق عضلانی، جراحی، تشنج، نیش زنبور یا زنبور عسل، و سوختگی) می تواند مقادیر کراتین کیناز سرم را افزایش دهد.
     
    • افزایش سطح :
      1.  افزايش سطح CPK تام : بيماري ها يا آسيب هاي وارده بر عضله قلبي، عضله اسكلتي و سیستم عصبی
      2. افزايش سطح CK-BB : آسيب مغزي، سرطان مغز، سكته مغزي، خونريزي زير عنکبوتیه ، تشنج، شوك ، سندرم ري، كارسينوماي پستان و ريه، انفاركتوس ريوي
      3. افزايش سطح ‍CK-MB : MI حاد، جراحي آنوريسم قلبي، دفيبربلاسيون قلبي، التهاب عضله قلب، آريتمي هاي بطني، ایسكمي قلبي
      4. افزايش سطح CK-MM : رابدوميلوز، ديستروفي عضلاني ، ميوزيت، جراحي، الكتروميوگرافي، تزريقات داخل عضلانی (IM)، له شدگي بافتي، توهمات روحي، هيپرتروفي بدخيم، هيپوكالمي، هيپوتيروئيدي
     
    • کاهش سطح :
      • كاهش توده عضلاني، آرتريت روماتوئيد، هيپرتيروئيديسم، بيماري كوشينگ، بيماري هاي بافت همبند، توده هاي متاستاز داده به كبد، بيماران با عفونت يا سپتيسمي بستري در I.C.U .
     
    • عوامل مداخله گر:
      • افزایش دهنده ها : تزريق عضلاني، ورزش شديد، اعمال جراحي، افزايش BMI و داروهایی از قبیل آمفوتريپسين B،آمپي سيلين، برخي داروهاي بيهوشي، داروهاي ضد انعقاد ، آسپرين، كلوفيبرات، دگزامتازون، فوروزمايد، كاپتوپريل، كلشي ستين، الكل، لواستانين، ليتيم، ليدوكائين، پروپرانولول، سوكسينيل كولين، مورفين، هروئين، كدئين، پريگوگين ، ايميپرامين، ميوپرين، فنوباربيتال
     
    • توضیحات:
      • حداقل يك ساعت پس از تزريق عضلاني نمونه گيري نكنيد.
      • فعالیت های شدید جسمی و یا تزریق عضلانی ممکن است منجر به بالا رفتن گذرا CPK  شود .
  • Cholesterol
    • نام آزمایش: Cholesterol
    • نام‌های دیگر آزمایش: Total Cholesterol, Chol
    • آزمایش‌های مرتبط: Triglycerides, LDL, HDL
    • چرا و چه موقع درخواست می‌شود؟ جهت غربالگری خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی درخواست می‌شود.
    • نمونۀ مورد نیاز: نمونه خون وریدی
    • آمادگی قبل از انجام آزمایش: در صورتی‌که این آزمایش به تنهایی درخواست شود احتیاج به آمادگی خاصی نیست اما در صورتی‌که با دیگر آزمایش‌های مربوط به چربی خون درخواست شود بین 10 تا 12 ساعت ناشتایی احتیاج می‌باشد. طی ساعات ناشتایی فقط آشامیدن آب مجاز است.
     
    • دانستنی‌های بیشتر:
    • کلسترول استروئیدی ضروری است که غشاء سلول‌های تمام بافت‌های بدن را تشکیل می‌دهد. این ماده جهت ساخته شدن هورمون‌ها، رشد و تولید مثل ضروری می‌باشد. مقدار کمی‌از کلسترول در جریان خون وجود دارد که به صورت ذرات لیپوپروتئین موجود می‌باشد. بخشی از این لیپوپروتئین‌ها به صورت HDL (کلسترول خوب) و بخش دیگر که باعث ذخیره کلسترول در بافت‌ها می‌شوند LDL (کلسترول بد) نام دارند. آزمایش کلسترول مجموع انواع کلسترول‌ها را بررسی می‌نماید. بطور طبیعی بدن انسان جهت فعالیت و رشد خود کلسترول تولید می‌کند. رژیم‌های غذایی که حاوی مقادیر زیادی کلسترول، اسیدهای چرب اشباع شده و یا ‌ترانس هستند باعث می‌شوند سطح کلسترول خون بالا رود. در صورتی‌که فرد زمینۀ ارثی نیز در این مورد داشته باشد می‌تواند خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی افزایش پیدا کند. افزایش کلسترول خون می‌تواند باعث تشکیل پلاک‌های کلسترول در دیوارۀ رگ‌های خونی شود. این پلاک‌ها به نوبۀ خود باعث تنگ‌تر شدن قطر رگ‌ها و همچنین سخت شدن دیوارۀ رگ‌های خونی می‌شوند که در این حالت خون رسانی و تغذیۀ بافت‌ها با شکل مواجه می‌شود. و خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی - عروقی و سکته افزایش پیدا می‌کند. توصیه می‌شود افراد بالغ حداقل سالی یک بار این آزمایش را انجام دهند. آزمایش کلسترول معمولاً با آزمایش‌های LDL , HDL و Triglycerides درخواست می‌شود. ریسک فاکتورهایی مانند استعمال دخانیات، سن بالای 45 سال در مردان و یا 55 سال در بانوان، فشارخون، سابقۀ خانوادگی و سابقه بیماری قلبی باعث شود که فرد بیشتر در معرض بالا رفتن کلسترول باشد. افرادی که دارای ریسک فاکتورهای مربوط می‌باشند نیاز است بیشتر از یک بار در سال آزمایش کلسترول را انجام دهند. میزان کلسترول در بیماری‌های حاد مقداری پایین می‌آید. توصیه می‌شود این آزمایش را در زمان بیماری شدید انجام ندهید.
     
    • مقادیر طبیعی:
      • توضیحات                                 محدوده طبیعی                                     آزمایش
      • طبیعی mg/dl 200                                     تا 30                                    Cholesterol
      • محدوده خطر                           mg/dl 240 تا 200                                   Cholesterol
      • غیرطبیعی                           mg/dl بیشتر از 240                                   Cholesterol
     
    • رعايت ناشتايي :
      • براي انجام تمامي آزمايشها بر روي خون بيمار رعايت ناشتايي پيشنهاد ميگردد .
      • شب قبل از آزمايش شام مختصر و سبك ميل شود .
      • بين 12 تا 14 ساعت قبل از آزمايش غذا ، مايعات ، انواع شكلات و آدامس ميل نشود .
      • مصرف دخانيات اكيداً ممنوع ميباشد .
      • نوشيدن آب به مقدار نياز مانعي ندارد .
      • مسواك زدن دندانها مانعي ندارد .
      • در مورد مصرف دارو يا قطع آن ، قبل از آزمايش حتماً با پزشك معالجتان مشورت نمائيد .
  • Chloride
    • نام اختصاری: Cl
    • سایر نام ها: کلر
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم يا پلاسماي هپارينه
    • حجم نمونه مورد نیاز:    mL۰٫۵
    • شرایط نمونه گیری: نياز به ناشتايي نمي باشد.
    • ملاحظات نمونه گیری: سن و جنس بیمار را بر روی برگه آزمایش یادداشت کنید.
    • موارد عدم پذیرش نمونه: هموليز شدید مورد قبول نمی باشد.
    • شرایط نگهداری: نمونه در ◦C ۴ به مدت ۷ روز و در ◦C ۲۰-   به مدت یک ماه پایدار است.
    • کاربردهای بالینی:بررسی آب و الکترولیتها و وضعیت اسید و باز در بدن
    • روش مرجع: تیتراسیون کلریمتریک - آمپرومتریک
    • روش ارجح: Direct ISE
    • سایر روشها: کلریمتریک، تیتراسیون مرکومتریک
     
    • مقادیر طبیعی:                                                    
      • بزرگسالان:                        ۹۸ – ۱۰۶ mmol/L or mEq/L
      • کودکان:                            ۹۰ – ۱۱۰ mEq/L
      • نوزادان:                             ۹۶ – ۱۰۶ mEq/L
      • نوزادان نارس:                     ۹۵ – ۱۱۰ mEq/L
      • مقادیر بحرانی:                  <80 MEq/L یا  >115 mEq/L
     
    • تفسیر:
    • در افراد سالم، مقدار کلرید سرم در طول روز خیلی پایین است، گرچه کاهش اندکی  به دلیل مصرف آن در تولید شیره معدی بعد از غذا خوردن وجود دارد.
    • افزایش سطح: كم آبي، تزريق زياد محلول نمکی، اسيدوز متابولبك، اسيدوز توبولار كليوي، سندرم كوشينگ، اختلال عملكرد كليه، هيپر پاراتيروئيدي، اكلامپسي ، آلكالوز تنفسي
    • کاهش سطح: پر آبي بدن، سندرم ترشح نامناسب هورمون آنتي ديورتيك ( SIADH)، نارسايي احتقاني، قلب، استفراغ يا ساكشن معده، اسهال مزمن يا فستيول GI، اسيدوز تنفسي مزمن، آلكالوز متابوليك، نفريت همراه با دفع نمك، بيماري آديسون، درمان با ديورتيك ها، هيپوكالمي، آلدوسترونيسم، سوختگي ها
     
    • عوامل مداخله گر:
    • افزایش دهنده ها: زياده روي در تزريق محلول هاي نمكي، مصرف استازولاميد، كلريد آمونيوم، آندرو‍ژن ها، كلروتيازيدها، داروهاي حاوي كورتيزون، استروژن ها، كوانتيدين، هيدروكلروتيازيد، متيل دوپا، داروهاي ضد التهابي غير استروئيدي.
    • کاهش دهنده ها: آلدوسترون، بي كربناتها، كوتيكواستروئيدها، كورتيزون، هيدروكورتيزون، ديورتيك هاي لوپ، ديورتيك هاي تيازيدي، تريامترن
     
    • توضیحات:
    •  مقادیر بالای سایر یونهای هالید در سرم ممکن است به خوانش کاذب بالا بر روی الکترود انتخابی یون کلرید منجر شود.
  • Bilirubin Total
    • نام آزمایش:  بیلیروبین توتال
    • نام‌های دیگر آزمایش:   Total Bilirubin, Bilirubin
    • آزمایش‌های مرتبط :   Hepatitis A, B, C, CBC, ALP, ALT, AST
     
    • چرا و چه موقع درخواست می‌شود؟
    • در صورت وجود نشانه‌های صدمه به بافت کبدی، مسدود شدن مجرای صفراوی، بررسی وجود کم خونی داسی شکل، کم خونی همولیتیک، کم خونی پرنیسیوز، انتقال حجم زیادی خون، بهبودی هماتوم بزرگ، هپاتیت، سیروز، سپسیس، هیپربیلیروبینمی نوزادی، سندرم کریگلرنجار، سندرم گیلبرت.
     
    • نمونۀ مورد نیاز: نمونه خون وریدی یا در نوزادان نمونۀ خون پاشنه پا
    • آمادگی قبل از انجام آزمایش: براساس روش‌های مختلفی که استفاده می‌شود ممکن است احتیاج به ناشتایی باشد یا نباشد.
     
    • دانستنی‌های بیشتر:
    • بیلی‌روبین رنگدانه‌ای زرد است که از تجزیۀ ماده Heme موجود در هموگلوبین گلبول‌های قرمز تولید می‌شود. این رنگدانه توسط کبد تجزیه می‌گردد و از بدن دفع می‌شود. به طور طبیعی عمر گلبول‌های قرمز 120 روز می‌باشد. زمانی که ماده Heme موجود در گلبول قرمز جدا می‌شود تبدیل به بیلی‌روبین می‌شود که به آن بیلی‌روبین غیرپیوندی می‌گویند این ماده که در آب محلول نیست توسط پروتئین‌های خاصی به داخل کبد برده می‌شود. در آنجا با قند پیوند شده و بیلی‌روبین قابل حل در آب و پیوند شده را تشکیل می‌دهند. سپس این ماده وارد صفرا و مجاری صفراوی شده و از آنجا وارد رودۀ کوچک می‌شود. در رودۀ کوچک بیلی‌روبین توسط باکتری‌ها تجزیه می‌شود و از طریق مدفوع دفع می‌شود (رنگ قهوه ای مدفوع به علت وجود مقادیر زیادی بیلی‌روبین می‌باشد). در حالت طبیعی میزان خیلی کمی ‌از بیلی‌روبین پیوندی وارد جریان خون می‌شود اما بیلی‌روبین غیر پیوندی وارد خون نمی‌شود.
    • آزمایش Bilirubin Total مجموع انواع بیلی‌روبین را گزارش می‌دهد. افزایش بیلی‌روبین در خون می‌تواند در نتیجۀ افزایش تخریب گلبول‌های قرمز، صدمات به بافت کبدی و انسداد مجاری صفراوی صورت گیرد که در این حالت علائمی‌چون زردی پوست و زرد شدن بخش سفید رنگ چشم را می‌توان مشاهده نمود.
    • در نوزادان امکان بالا بودن سطح بیلی‌روبین در روزهای اولیۀ تولد وجود دارد که می‌تواند به علت عدم بلوغ کامل کبد باشد. این نوع زردی معمولاً طی چند روز به طور خود به خودی برطرف می‌شود. در صورتی‌که زردی از بین نرفت باید اقدامات درمانی صورت گیرد. بالا بودن این ماده در خون برای مدت طولانی می‌تواند باعث وارد شدن صدماتی به مغز نوزاد شود. .
    • بالا رفتن میزان بیلی‌روبین در نوزادان باعث وارد آمدن صدماتی به مغز می‌گردد. اما در کودکان  و بزرگسالان به علت رشد سد خونی‌ـ مغزی، بیلی‌روبین نمی‌تواند از این سد عبور نماید، به همین دلیل افزایش بیلی‌روبین در کودکان و بزرگسالان باعث صدمات مغزی نمی‌شود.
    • زمانی که میزان بیلی‌روبین در بدن بالا برود می‌توان آن را در ادرار نیز مشاهده کرد. این آزمایش بخشی از آزمایش تجزیۀ ادرار می‌باشد.
     
    • مقادیر طبیعی:
      •  نوزادان:
        • 1 روزه                                     mg/dl         8.8>
        • 2روزه                              mg/ dl         11.3-1.3
        • 3روزه                              mg/ dl         12.7-0.7
        • 4 تا 6 روزه                        mg/ dl         12.6-0.1
     
      • کودکان کمتر از یک ماه                 mg/ dl         1.0-0.2
     
      • بزرگسالان:                                 mg/ dl          1.2-0.1
  • Aldolase
    • نام اختصاری:   ALD
    • سایر نام ها: آلدولاز، D گلیسر آلدئید 3- فسفات لیاز، فروکتوز بیس فسفات
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم يا پلاسماي هپارينه
    • حجم نمونه مورد نیاز: ml   1
    • شرایط نمونه گیری: در ناشتايي كوتاه مدت غالباً نتايج دقيق تري حاصل می شود.
     
    • ملاحظات نمونه گیری:
      • نمونه خون بايد در اولين فرصت ممكن سانتریفیوژ گشته، سرم يا پلاسما از سلول جدا شود (حداکثر 8 ساعت).
      • از هموليز و آلودگي سلولي اجتناب شود.
     
    • موارد عدم پذیرش نمونه:
      • همولیز بودن سرم
      • لیپمیک و ایکتریک بودن شدید سرم موجب رد نمونه می شود.
     
    • شرایط نگهداری:
      • سرم را تا زمان انجام آزمايش در در دماي C◦20- نگهداري نمائيد.
      • اضافه نمودن اسيدبوريك موجب پايداري بيشتر آلدولاز مي شود.
      • نمونه در C◦ 4 به مدت 7 روز و در C◦20- به مدت 15 روز پایدار است.
     
    • کاربردهای بالینی:  به منظور تشخیص آسیب یا تخریب سلول های کبدی و عضلات اسکلتی و پیگیری و مراقبت آن انجام می شود.
    • روش مرجع : ICSH (با خون لیز شده)
    • روش ارجح : اسپکتروفتومتریک
     
    • مقادیر طبیعی :
      • <14.5  U/Lتا 16 سالگی
      • <7.7 U/L  17سال و بالاتر
     
    • تفسیر:  آلدولاز یک آنزیم ضروری در مسیر گلیکولیز در غضلات می باشد و واکنش حیاتی در تجزیه گلیکولیتیک گلوکز به لاکتات در عضلات بر عهده دارد.
     
    • افزایش سطح:
      1. بيماري عضلاني : ديستروفي عضلاني (دوشن)، درماتوميوزيت، پلي ميوزيت
      2. صدمه عضلاني‌ :  تروماي عضله مانند له شدگي شديد عضله، عفونت هاي عضلاني، اختلالات هذياني و سوختگي هاي شديد، فرآيندهاي گانگرن / ایسكمي، تومورهای پروستات، تریشینوزیس و بعضی از لوسمی های مزمن.
      3. بيماري هاي هپاتوسلولار : هپاتيت حاد ویروسی و سيروز
      4. انفاركتوس ميوكارد
     
    • کاهش سطح: بيماري هاي تحليل برنده عضلات ، اواخر بيماري ديستروفي عضلاني، عدم تحمل ارثي فروكتوز
     
    • عوامل مداخله گر:
      • افزایش دهنده ها: تزريق عضلانی کلوفیبرات ، داروهاي هپاتوتوكسيك، حشره كش هاي كلر دار، حشره كش هاي ارگاتوفسفره و تیابندازول
      • کاهش دهنده ها: فنوتيازين ، پروبوکل
     
    • توضیحات:
      • این آزمایش با روش اسپکتروفتومتریک (37 درجه سانتیگراد) و به صورت UV و یا کینتیک انجام می شود.
      • آنزیم آلدولاز در کودکان و نوزادان به ترتیب دو برابر و چهار برابر بزرگسالان می باشد.
      • مقادیر بالاتر از حد نرمال را با اندازه گیری سطح آنزیم کراتین کیناز ارزیابی کنید.