راهنمای آزمایشات بخش مولکولی گروه 1

    •  نام اختصاری آزمایش: HIV PCR
    • نام روش اندازه گیری:  کيفي ، کمي
    • نوع نمونه: پلاسماي  EDTA، سرم ، CSF ، مايعات بدن ، مايع آمنيوتيک
    • حجم نمونه:ml٢
    • کمترین حجم نمونه:ml١
    • تفسیر بالینی: تشخيص کيفي و يا کمي براي اندازه گيري مقدار ويروسHIV  در بيماران مبتلا به HIV
    • نام آزمایش:   HDV-Ab
     
    • کاربردهای بالینی:
      • شناسایی بیماران مبتلا به عفونت هپاتیت D
      • پیش آگهی بیماران مبتلا به هپاتیت B مزمن
     
    • یافته های طبیعی/ غیر طبیعی:
    • مقادیر طبیعی
      •  منفی (عدم حضور آنتی بادی در سرم)
     
    • تفسیر:
    • ویروس هپاتیت (D (HDV به عامل " هپاتیت دلتا " شهرت دارد. این ویروس برای اینکه به کبد دسترسی پیدا کند و ایجاد عفونت نمایید  باید وارد HBV شود. بیمار باید قبلاً HBV را در خون خود داشته باشد و یا عفونت به طور همزمان واقع شده باشد. در ایالات متحده شایعترین  راه انتقال از طریق خون آلوده است. آنتی ژن HDV چند روز پس از آلودگی با روش ایمیونو اسی در خون قابل شناسایی می گردد. همچنین
    • آنتی بادی کل و Anti-HDV IgM در اوایل بیماری قابل سنجش می باشند. افزایش مداوم این آنتی بادیها نشانه عفونت مزمن و یا ناقل بودن بیمار است.
    • در طی دوره همانندسازی HDV، آنتی ژن آن در کبد و RNA آن در سرم و کبد قابل شناسایی است.
     
    • توضیحات
    • حساسترین روش برای تشخیص HDV روش PCR و نوترن بلات می باشد.
    • به دلیل اینکه کیتهای تجاری قابل دسترس برای تشخیص آنتی ژن HDV وجود ندارد، از آنتی بادی HDV برای تشخیص ویروس هپاتیت D استفاده می شود.
    • در موارد عفونت شدید superinfection)، (Anti-HDV بهترین مارکر جهت تشخیص عفونت HDV می باشد.
    • در عفونتهای همزمان (Coinfection) آزمایش HBsAg، HDVAg، HDVRNA، Anti-HDV IgM و Anti-HBc IgM ضروری می باشد.
    • در عفونتهایی که به خودی خود محدود می شوند، معیار Anti-HDV پایین و گذرا است.
     
    • سایر نام ها: Anti-Hepatitis Delta Virus، HepD Ab
    • نام روش اندازه گیری: PCR
    • نوع نمونه: سرم- پلاسما EDTA
    • حجم نمونه: ml٢
    • کمترین حجم نمونه: ml١
     
    • شرایط نمونه گیری:
      • نیاز به ناشتایی نمی باشد.
      • نمونه گیر باید قابلیت انتقال هپاتیت از طریق خون آلوده را در نظر بگیرد.
     
    • عفونت هلیکوباکتر پیلوری با بیماریهای گوارشیو عواقب سخت آن مثل زخم و سرطان معده در ارتباط است. از آنجا که تنوع ژنتیکی قابل توجهی در جمعیت H.pilori دیده می شود، با به کارگیری روشهای ملکولی مانند PCR و طراحی شاخصهای ژنتیکی می توان سویه های جدا شده از بیماران گوارشی مختلف را بررسی کرد، با این فرضیه که شاید ارتباطی بین خصوصیات ژنتیکی سویه های هلیکوباکتر پیلوری و بیماری گوارشی خاصی وجود داشته باشد.
     
    • یافته های بالینی:
    • عفونت حاد با هلیکوباکتر پیلوری می تواند به ایجاد بیماری درقسمت ابتدایی دستگاه گوارش ختم شود که با علایمی مانند درد و حالت تهوع همراه خواهد بود. در تعدادی از مبتلایان به عفونت با هلیکوباکتر پیلوری استفراغ و تب نیز ممکن است دیده شود. این علائم ذکر شده در عفونت با هلیکوباکتر پیلوری حدود یک الی دو هفته طول کشیده و پس از استقرار هلیکوباکتر پیلوری، عفونت برای سالهای زیادی و حتی دهه ها و کل طول عمر فرد باقی خواهد ماند. عفونت با هلیکوباکتر پیلوری در بزرگسالان معمولأ به حالت مزمن بوده و نیازی به درمان داروئی ندارد. حذف خود به خودی هلیکوباکتر پیلوری در کودکان گزارش گردیده است. التهاب معده یا گاستریت ایجاد شده توسط این باکتری (هلیکوباکتر پیلوری) ایجاد عوارضی نظیر زخم معده (قسمت تحتانی معده یا ناحیه آنتر) ،دئودنوم یا دوازده ،آتروفی مخاط معده ، بدخیمی و لنفوم سلولهای MALT معده خواهد شد. شایعترین فرم گاستریت ایجاد شده توسط هلیکوباکتر پیلوری غالبا در ناحیه آنتر معده خواهد بود. از طرفی  افرادی هم هستند که التهاب غالبا در ناحیه تنه معده بوده و  منجربه آتروفی چند کانونی (multi focal atrophy) می شود. این افراد مستعد زخم معده، آتروفی معده ، متاپلازی روده ای و نهایتا سرطان یا کارسینوم معده هستند. ریسک زخم معده در مبتلایان به عفونت با هلیکوباکتر پیلوری زیاد بوده و ریشه کنی (eradication) یا درمان قطعی عفونت با هلیکوباکتر پیلوری به طور قابل توجهی ریسک عود زخم معده ناشی از هلیکوباکتر پیلوری  را کاهش می دهد. هلیکوباکتر پیلوری  در سال 1994 به عنوان عامل سرطان زای درجه یک برای سرطان معده شناخته شد.
     
    • روش تشخیص
    • آزمایش شناسایی ژن های هلیکوباکتر پیلوری در مدفوع به روش PCR:
    • این آزمایش با حساسیت 98-89% و ویژگی بالای90 درصد راه جایگزین برای آزمایش تنفسی اوره است. آزمایش های مدفوع جهت پیگیری درمان موثر قابل انجام و اعتماد می باشند و باید 8 هفته پس از اتمام دوره درمان، مورد استفاده قرار بگیرند. ولی روش بسیار هزینه بری نسبت به آزمایش های دیگر است.
    •  نام آزمایش: (Hepatitis C Virus (HCV) Quantitative by Real-Time Reverse Transcription-PCR (RT-PCR
    • نام اختصاری:  HCV RNA Detect / Quant
     
    • سایر نام ها: HCV (RT-PCR) Quantitation, HCV PCR, HCV Quantitation, HCV RNA Quantitation HCV Titer, HCV Viral Load, Hepatitis C Quantitation, Hepatitis C RNA Quantitation, Hepatitis C Titer, Hepatitis C Viral Load
     
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: پلاسما، سرم، بافت کبد
    • حجم نمونه مورد نیاز:    ml5
     
    • شرایط نمونه گیری: 
      • نیاز به ناشتایی نمی باشد.
      • نمونه گیری باید در شرایط استریل انجام شود.
     
    • کاربردهای بالینی:
      • ردیابی عفونت حاد ویروس هپاتیت C، قبل از ظهور آنتی بادی های HCV در سرم (یعنی کمتر از 2 ماه پس از قرار گرفتن در معرض عفونت ویروسی).
      • ردیابی و تأیید عفونت مزمن ویروس هپاتیت C (HCV)
      • تعیین کمی HCV-RNA در سرم بیماران مبتلا به عفونت مزمن HCV که سابقاًHCV-Ab مثبت بوده اند.
      • نظارت بر پیشرفت بیماری در عفونت HCV مزمن و یا پاسخ به درمان ضد HCV.
     
    • اطلاعات تکمیلی
    • هپاتیت C نوعی التهاب کبدی است که توسط ویروسی با همین نام ایجاد می شود و در حال حاضر نزدیک به 180 میلیون نفر در دنیا به این ویروس آلوده اند. ژنوم ویروس هپاتیت C از یک زنجیره RNA به طول تقریبی 9500 نوکلئوتید تشکیل می شود.  بر خلاف سایر ویروس های هپاتیت شامل D, B, A و یا E، عفونت با ویروس هپاتیت C، در تعداد زیادی از بیماران مبتلا به آن، منجر به بیماری کبدی مزمن می شود. عفونت با HCV در اغلب موارد برای مدت طولانی بدون علامت می باشد. به همین دلیل بسیاری از بیماران، از ابتلائشان به ویروس اطلاع ندارند و این در حالی است که بیشترین اثر درمانی مربوط به مراحل اولیه بیماری است. در حال حاضر، اینترفرون α به صورت ترکیب با ریباویرین، تنها درمان مؤثر علیه ویروس محسوب می شود.
    • تحقیقات نشان می دهند که مطمئن ترین روش برای تشخیص این بیماری یافتن RNA ویروس با روش RT – PCR در نمونه می باشد. با این روش تشخیص بیماری حدود چند هفته تا چند ماه زودتر از روش های مبتنی بر جستجوی آنتی بادی امکان پذیر می شود. همچنین با این روش می توان میزان ویروس در خون بیمار را نیز سنجید و در نتیجه به عنوان بهترین روش برای ارزیابی موفقیت درمان و یا بررسی میزان پیشرفت بیماری و تفکیک انواع حاد، فعال و مزمن از یکدیگر شناخته می شود.
     
    • تفسیر
    • ردیابی ویروس در نمونه مورد آزمایش به وسیله PCR، بر اساس تکثیر نواحی اختصاصی از ژنوم ویروس صورت می گیرد. در حال حاضر روش Real Time PCR در مقایسه با سایر روش های ارزیابی میزان ویروس، دارای بیشترین حساسیت و وسیع ترین دامنه اندازه گیری می باشد. در این روش با استفاده از پروب های نشان دار شده به رنگ های فلوئورسنت می توان کیفیت و کمیت محصول PCR را بررسی نمود. بر همین اساس می توان تعداد ویروس را در نمونه مورد بررسی تعیین نمود بدون این که پس از پایان واکنش نیاز به انجام مراحل بعدی و باز کردن مجدد در تیوب ها پس از PCR باشد. لذا امکان ایجاد آلودگی نیز به لحاظ تئوری وجود نخواهد داشت.
     
    • عوامل مداخله گر
      • هپارین در مقادیر بالا در این آزمایش تداخل ایجاد می کند.
      • نمونه گیری و جداسازی پلاسما یا سرم در شرایط غیر استریل می تواند منجر به ایجاد نتایج مثبت کاذب گردد.
     
    • توضیحات
      • نتیجه «Undetected» نشان می دهد که RNA ویروس هپاتیت (HCV) C در نمونه یافت نشده است.
      • نتایج کمی بیان شده به واحد IU/ml نشان دهنده میزان فعالیت ویروس HCV و تکثیر آن در بیمار است.
      • نتایج کمی بر پیشرفت بیماری در عفونت HCV مزمن و یا پاسخ به درمان ضد HCV نظارت می کند.
      • ارزیابی آزمایشگاهی وضعیت عفونت HCV باید با آزمایشات سرولوژیک HCV آغاز گردد. از جمله، آزمایش از نظر وجود HCV-Ab مورد ارزیابی قرار گیرد.
      • تشخیص عفونت مزمن HCV صرفاً با حضور مقادیر قابل تشخیص و سنجش RNA ویروس در نمونه سرم امکان پذیر نیست.
      • در صورت عدم وجود RNA ویروس در نمونه سرم بیمار و مثبت بودن HCV-Ab ، احتمال آلودگی به ویروس HCV رد نمی گردد.
    •  نام آزمایش:  HBV Quantitative Real-Time PCR
    •  سایر نام ها:  اندازه گیری کمی ویروس هپاتیت  Bبا روش Real-Time PCR،Hepatitis B Quantitation،HBV DNA Quantitation،HBV DNA detection by Real time PCR، HBV viral Load
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: پلاسما، سرم، بافت کبد
    • حجم نمونه مورد نیاز:  ml 5
     
    • شرایط نمونه گیری:
      • نیاز به ناشتایی نمی باشد.
      • نمونه گیری باید در شرایط استریل انجام شود.
     
    • کاربردهای بالینی
      • تأیید عفونت مزمن ویروس هپاتیت (B (HBV
      • تعیین کمی HBV-DNA سرم بیماران مبتلا به عفونت مزمن HBV (سابقاً HBsAg مثبت بوده اند.)
      • نظارت بر پیشرفت بیماری در عفونت HBV مزمن و یا پاسخ به درمان ضد HBV
     
    • اطلاعات تکمیلی
    • هپاتیت ویروسی مزمن ممکن است ناشی از عفونت با HBV یا HCV باشد. عفونت ممکن است منجر به یک حالت ناقل طولانی مدت و بیماری کبدی مزمن خفیف تا شدید شود. دو هفته پس از عفونت با هپاتیت B، می­توان مقدار زیادی از پروتئین ویروس (آنتی‏ژن سطحی ویروس) را در سرم و پس از آن پاسخ آنتی‏بادی به پروتئین‏های ویروس (anti-HBs) را ردیابی کرد. آنتی‏بادی­های ضد HBV در اکثریت بیماران برای تمام عمر پا بر جا می‏مانند. بهرحال حدود 10% از عفونت‏های HBV منجر به یک حالت ناقل مزمن می‏شود که مشخصة آن فقدان anti-HBs  است ولی anti-HBc و معمولاً HBsAg  باقی می‏مانند.  تشخیص این گونه موارد باید با ردیابی  HBV DNA  در سرم یا بافت کبد تکمیل شود.
     
    • مقادیر طبیعی: DNA ویروس HBV در نمونه های سرم یا بافت کبدی افراد سالم وجود ندارد و ردیابی نمی شود.
    • محدوده قابل سنجش (مثبت): 109 × 25 – 5 IU/ml
     
    • تفسیر: 
    • کاوش پروب DNA ، یک اندازه‏ گیری مستقیم HBV در سرم یا پلاسما را امکان­پذیر ساخته و با تیترهای آلایندگی (infectivity) ارتباط دارد. اطلاعات حاصله از این آزمایش باید همراه با تست‏های سرولوژیک و ردیابی HBsAg  مورد استفاده قرار گیرد HBV DNA حساس‏ترین مارکر برای عفونت جاری (ongoing) است. اندازه‏گیری کمی DNA ویروس ارزش پروگنوستیک داشته و از آن به عنوان پاسخی به درمان ضد ویروسی استفاده می‏شود. همزمان با پاک شدن عفونت از بدن، سطوح HBV DNA و HBsAg افت می‏کند. در مراحل بعدی بیماری که آمینوترانسفرازها طبیعی می‏شوند، DNA ویروس با تکنیک‏های هیبریداسیون منفی می‏شود ولی غالباً با PCR قابل ردیابی خواهد بود. ردیابی  DNAنباید جای آزمایشات سرولوژیک را بگیرد.
     
    • عوامل مداخله گر
      • هپارین در مقادیر بالا در این آزمایش تداخل ایجاد می کند.
      • نمونه گیری و جداسازی پلاسما یا سرم در شرایط غیر استریل می تواند منجر به ایجاد نتایج مثبت کاذب گردد.
     
    • توضیحات
      • نتیجه «Undetected» نشان می دهد که DNA ویروس هپاتیت (HBV) B در نمونه یافت نشده است.
      • نتایج کمی بیان شده به واحد IU/ml نشان دهنده میزان فعالیت ویروس HBV و تکثیر آن در بیمار است.
      • نتایج کمی بر پیشرفت بیماری در عفونت HBV مزمن و یا پاسخ به درمان ضد HBV نظارت می کند.
      • ارزیابی آزمایشگاهی وضعیت عفونت HBV باید با آزمایشات سرولوژیک HBV آغاز گردد. از جمله، آزمایش از نظر وجود آنتی ژن سطحی هپاتیت B مورد ارزیابی قرار گیرد.
      • تشخیص عفونت مزمن HBV صرفاً با حضور مقادیر قابل تشخیص و سنجش DNA ویروس در نمونه سرم امکان پذیر نیست.
      • در صورت عدم وجود DNA ویروس در نمونه سرم بیمار و مثبت بودن Anti HBs، احتمال آلودگی به ویروس HBV رد نمی گردد.
    •  نام اختصاری آزمایش: Enterovirus PCR
    • نام روش اندازه گیری:  PCR
    • نام های مشابه: Enterovirus PCR
    • نوع نمونه: CSF، خون EDTA، نمونه هاي تنفسي، نمونه هاي سواب، مايعات بدن، ادرار
    • حجم نمونه:  ml2
    • کمترین حجم نمونه: ml1
    • هدف کلی:  بررسی علل عفونی ویروسی (HHV6 , Adenovirus , HSV1, Enterovirus ) و باکتریایی به روش PCR و کشت در مبتلایان به تب و تشنج (F.C.)
     
    • اطلاعات بالینی
    • عفونت هاي انتروويروس از شايع ترين بيماري هاي ويروسي در انسان هاست که شامل عفونت تنفسي فوقاني، مننژيت آسپتيک ميوکارديت، التهاب ملتحمه مي باشد. تعيين هويت انتروويروس هاي همراه با مننژيت،ميوکارديت و ساير بيماري هاي مرتبط به انتروويروس.
    • از آنجایکه که اکثر علل عفونی, F.C عفونتهای ویروسی می باشند لذا با تعیین نوع عامل ویروسی مسبب F.C می توان در صدد درمان یا پیشگیری از آن پرداخت و از مصرف نابجای انتی بیوتیک ها نیز جلوگیری نمود. همچنین با ارایه اطلاعات دقیق و کامل به والدین سبب کاهش استرس و اضطراب انها گردید. در صورتیکه مسبب F.C عوامل باکتریایی باشند با درمان مناسب آنتی بیوتیکی از بروز عواقب بعدی آن کاست.
    • نام اختصاری آزمایش: EBV PCR
    • نام روش اندازه گیری: PCR
    • نوع نمونه: CSF ، سرم ، خون EDTA ، بافت ، پلاسماي EDTA ، بزاق ، مايعات بدن ، مغز استخوان
     
    • حجم نمونه: 
      • بافت : Mg١٠ ، ساير : ML٢
    • کمترین حجم نمونه
      • بافت : Mg٥ ، ساير : ML١
     
    • تفسیر بالینی:
    • مونولکئوئيد عفونی یک بیماری عفونی ویروسی است که دستگاه تنفس ، کبد و دستگاه لنفاوی را درگیـر می سازد. ایـن بیـماری که معمولا نوجوانان و بـزرگسالان جـوان را مبتلا مـی سازد، بـا علائمی همچون تـب، گلو درد ، خستگی ، تورم غدد لنفاوی ناحیـه گـردن و بـزرگی کبـد و طحال خود را نشان  می دهد . علت بیـماری یک ویـروس به نام ویـروس اپشتیـن بار است که در اثر تماس نزدیک نظیر بوسیدن ، غذای مشترک با فرد مبتلا یا سرفه کردن از فردی به فرد دیگر منتقل می شود .
     
    • تشخیص عفونت EBV:
    • اپشتین بار ویروس ﻳﻜﻲ اﺯ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻱ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﺰاﻱ اﻧﺴﺎﻧﻲ اﺯ ﺩﺳﺘﻪ ﻫﺮﭘﺲ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮔﺴﺘﺮﻩ ﻫﺎﻱ ﻋﻔﻮﻧﻲ , اﻧﺘﻘﺎﻝ ﺧﻮﻥ و ﭘﻴﻮﻧﺪ اﻋﻀﺎ ﻧﻴﺰ اﻧﺘﻘﺎﻝ می یابد.EBV ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ مونولکئوئيد ﻋﻔﻮﻧﻲ (ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻓﺎﻳﻔﺮ) اﺳت ﻛﻪ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺗﺐ ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﺎ ﻓﺎﺭﻧﮋﻳﺖ و ﺁﺩﻧﻮﭘﺎﺗﻲ ﻏﺪﺩ ﻟﻨﻔﺎﻭﻱ و ﮔﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻥ ﻃﺤﺎﻝ و ﻛﺒﺪ و ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺑﺎ ﺑﺜﻮﺭاﺕ ﭘﻮﺳﺘﻲ ﻫﻤﺮاﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
    • ﻫﺪﻑ اﺻﻠﻲ ﺗﺸﺨﻴﺺ EBV ﺩﺭ اﺷﺨﺎﺻﻲ ﺑﺎ اﻳﻤﻨﻲ ﺳﺎﻟﻢ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﺑﻴﻦ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺣﺎﺩ و ﻣﺰﻣﻦ اﺳﺖ. ﻋﻔﻮﻧﺖ EBV ﻣﻴﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻛﻨﺘﺮﻟﻲ  ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ و ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻱ ﻟﻨﻔﻮﭘﺮﻭﻟﻴﻔﺮاﺗﻴﻮ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮاﺭﺩﻱ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﺰاﻥ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺑﺮاﻱ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺴﻴﺎﺭ اﻫﻤﻴﺖ ﺩاﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ اﻳﻨﺼﻮﺭﺕ PCR ﺑﻜﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. مونولکئوئيد ﻋﻔﻮﻧﻲ ﺑﺎﻳﺪ اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻱ اﻧﻜﻠﻮﺯﻳﻮﻥ ﺳﻴﺘﻮﻣﮕﺎﻝ و ﺗﻮﻛﺴﻮﭘﻼﺳﻤﺎ و, ﺩﺭ ﻣﻮاﺭﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ, اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ اﻳﺪﺯ و ﺳﺎﻳﺮ ﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﺩاﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
    • ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺩاﺭﻱ ، EBV ﺑﺎﻋﺚ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺟﻔﺖ و ﺁﺳﻴﺐ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ, ﭼﺸﻢ و ﻛﺒﺪ ﺟﻨﻴﻦ میﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ, ﻫﻤﺮاﻩ ﺷﺪﻥ ﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎﻱ ﻛﻠﻴﻮﻱ ﺑﺎ ﻋﻼﻳﻤﻲ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﺎﭼﻮﺭﻱ ﻣﻴﻜﺮﻭﺳﻜﻮﭘﻲ ﺗﺎ اﺯ ﻛﺎﺭ اﻓﺘﺎﺩﮔﻲ ﺣﺎﺩ ﻛﻠﻴﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﺎﺳﺦ اﻳﻤﻨﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻋﻔﻮﻧﺖ EBV ﺑﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺁﻧﺘﻲ ﺑﺎﺩﻳﻬﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻛﭙﺴﻴﺪ EBV, ﻫﺴﺘﻪ EBV و ﺁﻧﺘﻲ ﮊﻧﻬﺎﻱ اﻭﻟﻴﻪ اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
    • نام اختصاری آزمایش: CMV Quant PCR
    •  سایر نام ها: تشخیص کمی CMV با روش PCRCytomegalovirus Quant, Cytomegalovirus PCR, Cytomegalovirus amplified probe technique, HHV-5, Human herpesvirus 5
     
    • نوع نمونه قابل اندازه گیری: 
    •  ادرار، سرم، پلاسما، لنفوسیت های خون محیطی، مایع نخاع (CSF)، مایع BAL، مغز استخوان و بافت های گوناگون از جمله ریه و مغز. برای ردیابی عفونت های مادرزادی توصیه می شود از مایع آمنیوتی جهت ردیابی DNA ویروس استفاده شود.
     
    • حجم نمونه مورد نیاز:
      •      5 ml نمونه ادرار و خون،
      •      1 ml سرم، پلاسما، مایع نخاع و سایر مایعات بدن
     
    • شرایط نمونه گیری
      • نیاز به ناشتایی نمی باشد.
      • نمونه گیری باید در شرایط استریل انجام شود.
     
    • کاربردهای بالینی: تشخیص زود هنگام عفونت ویروسی و اقدام برای درمان به موقع بیماری، پیش بینی وضعیت بیمار و پاسخ به درمان علیه ویروس سایتومگال.
     
    • اطلاعات تکمیلی
    • سیتومگالوویروس ها از خانواده هرپس ویروس ها می باشند که در همه جا پراکنده بوده و عوامل شایعی از بیماری در انسان می باشند. نام کلاسیک بیماری حاصل از ویروس، انکلوزیون سیتومگالیک است واین نام گذاری به دلیل بزرگ شدن سلول های آلوده به ویروس می باشد. سیتومگالوویروس، از نظر محتویات ژنتیکی غنی ترین ویروس در خانواده هرپس ویروسهای انسانی است و تنها تعداد کمی از پروتئین های کد شونده توسط ویروس شناخته شده اند. یکی از آنها به عنوان گیرنده FC به گلیکوپروتئین سطحی سلول می چسبد و قادر است به طور غیر اختصاصی به بخش FC ایمونوگلوبولین متصل شود. این امر ممکن است به سلول های آلوده کمک کند تا با فراهم ساختن نوعی ایمونوگلوبولین غیر اختصاصی به عنوان پوشش حفاظتی، از دسترس سیستم ایمنی میزبان در امان بمانند.
    • CMV در اشخاص آلوده به ویروس، در خون، بافتها و تقریباً تمام مایعات بدن یافت شده است. انتقال ویروس می تواند از طریق دهانی، جنسی، انتقال خون یا پیوند عضو، داخل رحمی و یا مادر به جنین صورت گیرد. عفونت با CMV عموما به یک عفونت بدون علامت منتهی می شود و ویروس در طول زندگی فرد به طور مخفی در بدن باقی می ماند. عفونت ویروسی در صورت ایجاد علائم در کودکان یا بالغین، علائمی شبیه به منونوکلئوز همراه با تب و هپاتیت ضعیف ایجاد می کند. عفونت مادرزادی ممکن است منجر به مرگ جنین شود. همچنین در بیمارانی با نقص سیستم ایمنی نظیر افراد مبتلا به ایدز، افرادی که پیوند عضو دریافت کرده اند و افرادی که تومورهای بدخیم دارند و ناچارند داروهای مختل کننده ایمنی دریافت کنند، عفونت ویروسی، علائم شدیدتری را نسبت به افراد طبیعی ایجاد می کند.
     
    • تفسیر
    • با توجه به اینکه روش های کشت ویروس سیتومگال بسیار کند است و این مسأله جهت درمان بیماران، به ویژه در مورد بیماران نقص ایمنی می تواند عواقب خطرناکی داشته باشد و روش های سرولوژیکی نیز در تفکیک عفونت حاد از عفونت مخفی چندان کارامد نیستند، لذا روشهای مبتنی بر PCR جهت تشخیص به موقع و انجام اقدامات درمانی مناسب توصیه می شود.
    • ردیابی پاتوژن به وسیله PCR بر اساس تکثیر نواحی اختصاصی از ژنوم ویروس صورت می گیرد. در Real time PCR محصول تکثیر یافته از طریق رنگ های فلوئورسنت ردیابی می شود که این امر عموماً  به واسطه پروب های الیگونوکلئوتیدی که به طور اختصاصی به محصول تکثیر یافته متصل می شوند، صورت می گیرد. مشاهده مستقیم شدت فلوئورسانس در طول PCR (یعنی real time)، به ما اجازه می دهد تا بدون نیاز به باز کردن مجدد تیوب ها بعد از اتمام PCR، محصول جمع شده را ردیابی نموده و کمیت آن را تعیین نمائیم.
     
    • عوامل مداخله گر
      • هپارین در مقادیر بالا در این آزمایش تداخل ایجاد می کند.
      • نمونه گیری و جداسازی پلاسما یا سرم در شرایط غیر استریل می تواند منجر به ایجاد نتایج مثبت کاذب گردد.
      • فضاهای مربوط به استخراج DNA، آماده سازی مواد مورد نیاز واکنش و فضای افزودن نمونه DNA به لوله PCR، برای جلوگیری از ایجاد نتایج مثبت کاذب باید از هم جدا باشند.
     
    • توضیحات
      • نتیجه «Undetected» نشان می دهد که DNA ویروس در نمونه یافت نشده است.
      • نتایج کمی بیان شده به واحد copy/ml نشان دهنده میزان فعالیت ویروس و تکثیر آن در بیمار است.
      • نتایج کمی بر پیشرفت بیماری در عفونت CMV و یا پاسخ به درمان ضد ویروسی نظارت می کند.
      • تشخیص عفونت با حضور مقادیر قابل تشخیص و سنجش DNA ویروس در نمونه مورد آزمایش امکان پذیر است.
      • در صورت عدم ردیابی DNA ویروس در نمونه بیمار، احتمال آلودگی به ویروس CMV رد نمی گردد.
    • نام اختصاری آزمایش: Chlamydia Tra.PCR
    • نام روش اندازه گیری: PCR
    • نوع نمونه: ادرار ، سواب واژينال ، نمونه هاي تنفسي ، Thin prep
    • حجم نمونه: ml٢
    • کمترین حجم نمونه: ml١
    • تفسیر بالینی: اندازه گيري مقدار آنتي بادي کلامديا تراکوماتيس
    •  نام اختصاری آزمایش: BK virus PCR
    • نام روش اندازه گیری: PCR
    • نوع نمونه: پلاسماي EDTA ، سرم ، CSF ، ادرار ، CBC EDTA
    • حجم نمونه: ml٢
    • کمترین حجم نمونه: ml١
    • تفسیر بالینی: عفونت هاي مهم و ضروري در رده پيوند (به ويژه کليه)
    • نام اختصاری آزمایش: Brucella PCR
     
    • تشریح آزمایش:
    • بروسلا ها باکتری های گرم منفی داخل سلولی اختیاری هستند که سبب ایجاد عفونت در حیوانات و انسان می شوند. با این که بروسلوز در برخی کشورهای پیشرفته ریشه کن شد، ولی هم چنان به عنوان یکی از مسائل مهم جهانی باقی مانده است.
    • بروسلاها می توانند در 80 درصد موارد به صورت مزمن و موضعی در گره های لنفاوی فوق پستانی جایگزین شده و از طریق شیر دفع شوند و با مصرف شیر نجوشیده یا پنیر تازه به انسان منتقل شوند. کشاورزان، دامپزشکان، کارکنان آزمایشگاه و کارگران کشتارگاه ها در معرض خطر آلودگی با بروسلا قرار دارند.
    • وجود علائم بالینی بسیار غیر اختصاصی و متنوع از یک سو و شیوع عفونت های ساب کلینیکال و غیر تیپیک در مراحل حاد و مزمن از سوی دیگر، تشخیص کلینیکی بروسلوز انسانی را دشوار نموده است. لذا توجه به تأییدات آزمایشگاهی حتی در مواردی که علائم بالینی دلالت بر وجود بیماری بروسلوز دارد، الزامی است. باکتری های خانواده بروسلا می توانند درون سلول میزبان به زندگی خود ادامه داده و سبب عود بیماری و عوارض موضعی شوند. بنابراین تشخیص زود هنگام بیماری و در نتیجه شروع درمان به موقع، می تواند نقش کلیدی را در برنامه های کنترل و مدیریت بیماری بازی کند.
     
    • کاربردهای بالینی: تشخیص صحیح و به موقع عفونت بروسلوز جهت کنترل و درمان بیماری و پیشگیری از بروز عوارض ناشی از آن
    • مقادیر طبیعی: DNA ی باکتری بروسلا در نمونه های حاصل از افراد سالم قابل ردیابی نیست.
     
    • مقادیر مرجع:
    • ردیابی DNA ی باکتری با استفاده از روش Conventional PCR انجام می شود.  بنابراین، میزان DNAی باکتری در نمونه مورد آزمایش باید به اندازه ای باشد که پس از تکثیر توسط واکنش PCR به روش کیفی، قابل ردیابی توسط الکتروفورز روی ژل آگارز باشد.
     
    • تفسیر:
    • علائم بالینی بروسلوز بسیار غیر اختصاصی بوده و نیز ممکن است بسیار متنوع باشد و به همین علت تشخیص بیماری نیازمند تأییدات میکروبیولوژیکی از طریق جداسازی میکروب و یا ردیابی آنتی بادی های اختصاصی به وسیله تست های سرولوژیکی می باشد.
    • تشخیص آزمایشگاهی بروسلوز بر اساس کشت خون مثبت و تست های سرولوژیکی انجام می شود. تکنیک های کشت وقت گیر بوده و فاقد حساسیت لازم در بیماران مبتلا به عفونت مزمن می باشد. از طرفی سر و کار داشتن با این ارگانیسم در آزمایشگاه مخاطره آمیز است. روش های سرولوژیک مرسوم در بیماران با عفونت های مزمن از حساسیت کافی برخوردار نیست و واکنش متقاطع با دیگر باکتری های گرم منفی نیز منجر به ایجاد نتایج مثبت کاذب می گردد از این رو استفاده از روش های مولکولی نظیر PCR توصیه می شود. PCR سریع ترین و دقیق ترین روش تشخیصی می باشد که طی آن باکتری بروسلا به واسطه تکثیر ژنوم باکتری در نمونه خون، مغز استخوان، موکوز و یا CSF ردیابی می شود.
     
    • توضیحات:
      • نتیجه «Undetected» نشان می دهد که DNA باکتری در نمونه یافت نشده است.
      • ارزیابی آزمایشگاهی وضعیت عفونت بروسلوزی عموماً با آزمایشات سرولوژیک آغاز می گردد.
      • در صورت عدم وجود DNA باکتری در نمونه بیمار و مثبت بودن نتایج تست های سرولوژیکی، احتمال آلودگی به بروسلا رد نمی گردد.
     
    • سایر نام ها: (Brucella DNA Detection, Brucella Polymerase Chain Reaction (PCR
    • نوع نمونه: خون تام
     
    • شرایط نمونه گیری:
      • نیاز به ناشتایی نمی باشد.
      • نمونه گیری باید در شرایط استریل انجام شود.